Zespół Szkół Muzycznych
- Nasz Patron
- O nas
- Nasza szkoła - lata 2004-2011
- Nasze Dokumenty
- Nasze programy nauczania
- Nasze osiągnięcia
- Pedagog szkolny
- Biblioteka
- Zamówienia Publiczne
- Stowarzyszenie NOVUM
Nowe w galerii ZSM
- Otwarcie Sali Kameralnej w ZSM
- Nowa Sala Kameralna ZSM
- Studniówka 2012
Historia Pałacu Velthusena - siedziby szkoły
„Teren, na którym stoi dziś budynek Zespołu Szkół Muzycznych, u zbiegu ulic Staromłyńskiej i Łaziebnej – został włączony w obręb miasta w roku 1249, a co najmniej od 1268 r. – był zabudowany. Jak wynika z opisu tej części miasta, wykonanego w 1709 r. – kamienica stojąca wówczas na parceli narożnej prezentowała się dość skromnie i była w nienajlepszym stanie. Na parterze znajdowała się średniej wielkości sień – typowa dla kamienic mieszczańskich (tzw. Diele) oraz kuchnia; na piętrze pokoje, wyżej – trzy kondygnacje poddasza (wykorzystywane zapewne jako magazyn), o których napisano, że pilnie wymagają remontu. W podwórku była studnia, stajnia dla czterech koni, drewutnia i inne zabudowania gospodarcze. Opisany budynek zniszczony został całkowicie w 1713 r. – w czasie oblężenia Szczecina (należącego wówczas do Szwedów) przez wojska rosyjskie.
Przypuszcza się , że dopiero w latach 1724 – 1725 właściciel posesji narożnej i sąsiedniej – od ul. Łaziebnej, tajny radca i dyrektor kamery wojennej – J. A. von Laurents, polecił wznieść na miejscu 2 zniszczonych kamienic duży dom zajmujący dwie działki. Musiała to być okazała rezydencja, bowiem mieszkali tu później kolejno: podkomorzy króla pruskiego – hrabia Fryderyk von Eichstädt (1746 – 1756) i prezydent Szczecina – Chrystian von Ramin (1756 – 1778).
W tym czasie ul. Staromłyńska zaliczana była do najbardziej reprezentatywnych w mieście. Posiadanie tu rezydencji ogromnie podnosiło prestiż właściciela. Zapewne dlatego młody kupiec o dużych ambicjach – Jerzy Christian Velthusen – poszukując odpowiednio godnego miejsca na siedzibę własną i firmy – zwrócił uwagę na ten rejon i gdy tylko nadarzyła się okazja – zakupił kamienicę od spadkobierców von Ramina w 1778 r.
Nowy właściciel był postacią bardzo interesującą. Urodzony w 1742 r. w Wismarze, z pochodzenia holender, w 1769 r. przybył do Szczecina i w tymże roku został przyjęty do tutejszej gidli kupców. Początki jego działalności były skromne. Dopiero w 1774 r. daje się zauważyć bardzo szybki wzrost zamożności i prestiżu Velthusena, jako kupca. Wykorzystując wielkie zapotrzebowanie na drewno w związku z rozwojem przemysłu stoczniowego w następstwie wojny angloamerykańskiej w latach 1775 – 1783, Velthusen wkrótce stał się jednym z najsłynniejszych winiarzy, zaopatrujących całe Pomorze, północne tereny Polski, a nawet Holandię.
Nadto miał spichlerze zbożowe, założył manufakturę tytoniu, rafinerię cukru i wytwórnię octu. Z czasem uzyskał ogromny majątek, dzięki czemu mógł nabyć dobra ziemskie w Meklemburgii oraz założyć wspaniałe ogrody angielskie na stokach Górnego Wiku w Szczecinie, które uchodziły za najpiękniejszą ozdobę miasta. Były tam sztuczne ruiny, pawilony, pustelnie, groty itp. Park istniał do 1840 r., a zlikwidowano go w związku z budową kolei. Kiedy jednak Velthusen w 1778 r. kupował narożny dom przy ul. Staromłyńskiej nie był jeszcze owym słynnym szczecińskim potentatem, o czym najlepiej świadczy fakt, że aby przebudować kamienicę musiał pożyczyć pieniądze od swego teścia – burmistrza Świnoujścia.
Budowa trwała do roku 1787, w tym czasie Velthusen rozwinął już szeroko handel win, co znalazło odbicie w treściach dekoracji tympanonów nowej rezydencji.
Na fundamentach całkowicie rozebranej barokowej kamienicy z lat 1724 – 1725, wzniesiono nowe elewacje (boczna – od strony Łaziebnej przedłużona została o 40 m). Frontowy człon, na zarysie starszej kamienicy, wyodrębniony został mansardowanym dachem, a nowe skrzydło przykryto dachem dwuspadowym. Obie partie budynku scalono za pomocą gzymsu obiegowego. Fasadę od ul. Staromłyńskiej – pięcioosiową oraz czteroosiową część elewacji os strony Łaziebnej – zwieńczono tympanonami. Kompozycję elewacji tworzą podkreślone przez swą plastykę elementy wertykalne jak: pilastry, lizeny, boniowania narożne oraz horyzontalne: nadokienniki, wydatne kapitele, rząd popiersi nad oknami, parapety na kroksztynach, wydatny gzyms.
Tak układ kompozycyjny, jak i rodzaj zastosowanych zdobień wskazuje, że budynek wzniesiony został w stylu stanowiącym kompromis między barokiem i klasycyzmem. Do epoki baroku należy plastyka dekoracji, swoboda kompozycji figuralnych w tympanonach (sceny przedstawiają igraszki amorów przy beczkach wina). Do repertuaru klasycznych dekoracji należą antykizujące popiersia, festony, wazony na tympanonach itp. Styl łączący elementy baroku i klasycyzmu, zwany „Zopfstilem”, rozwiał się szczególnie mocno w dużych miastach Prus za rządów Fryderyka II Wilhelma. Pałacyk Velthusen uważany jest przez historyków sztuki (m. in. Z. Radeckiego) za jeden z najlepszych przykładów tego nurtu. Przyjmuje się że twórcą budynku mógł być jeden z czołowych architektów berlińskich – K. Ph. Gontard (1731 – 1791), z którego nazwiskiem łączy się powstanie w samym Berlinie około stu kamienic odznaczających się zbliżonym sposobem dekoracji.
Pałacyk Velthusena był nie tylko rezydencją ale również magazynem, w którym przechowywano wina. Z czasem otwarto w piwnicach winiarnię („Zielona Piwnica”).
Po śmierci kupca w 1803 pałacyk przeszedł w ręce syna, który nie mając talentów ojca ani jego fortuny zmuszony był go sprzedać w 1819 r. Kolejno pozostawał on w rękach zamożnych kupców i rzemieślników, zaś w 1874 r. zakupiony został przez znanego producenta fortepianów G. Wolkenhauera. Firma założona przez R. Wolkenhauera powstała w 1853 r., produkowała fortepiany i pianina, które cieszyły się dużym uznaniem. W latach 70 – tych znacznie wzrosły jej dochody, co pozwoliło na zakup odpowiedniej siedziby. Od 1874 r. stał się nią właśnie pałacyk Velthusena. Tutaj produkowano, wystawiano i sprzedawano instrumenty muzyczne. Była to też rezydencja właściciela firmy. Stan taki trwał do 1920 r., kiedy to budynek zakupił Bank Prowincji Pomorskiej.
W czasie wojny budynek został bardzo silnie zniszczony, głownie za sprawą nalotów alianckich w 1934 r. Odbudowę powojenną rozpoczęto dopiero w 1959 r. W międzyczasie, 14 czerwca 1963 r., budynek został zrekonstruowanych jeszcze dekoracji elewacji przekazany został Państwowej Średniej Szkole Muzycznej na jej stałą siedzibę. To przeznaczeni dla potrzeb muzyki było jakby kontynuacją okresu, w którym działał tu i rezydował ród Wolkenhauerów, twórców szczecińskich fortepianów.
Dla podkreślenia, iż pałacyk jest miejscem związanym z muzyką, rekonstruowanym głowom antycznym na elewacjach budynku postanowiono nadać rysy słynnych kompozytorów polskich i obcych. Na fasadzie (od strony prawej ku lewej) oglądamy więc wizerunki Na fasadzie (od strony prawej ku lewej) widnieją dziś podobizny: Karola Szymanowskiego, Feliksa Nowowiejskiego (od 11 czerwca 1956 r. – patrona Szkoły), Stanisława Moniuszki i Fryderyka Chopina. Następnie – na elewacji od ulicy Łaziebnej oglądamy natomiast wizerunki: Bedřicha Smetany, Ignacego Jana Paderewskiego, Henryka Wieniawskiego, Antonina Dwořaka, Sergiusza Prokofiewa, Igora Strawińskiego, Giuseppe Verdiego, Antonio Vivaldiego, Michała Glinki, Claude Debussy’ego, Jeana Sibeliusa, Wolfganga Amadeusza Mozarta, Karola Loewego (szczecińskiego kompozytora i organisty), Ludwiga van Beethovena, Johanna Sebastiana Bacha, Edvarda Griega.
Dekoracja budynku łączy więc obecnie niejako dwie epoki z dziejów pałacu – o dawnych związkach z uciechami picia wina przypominają sceny w tympanonach nawiązujące do bachanaliów, a o związkach z muzyką, datujących się od czasów Wolkenhauera, a trwających do dziś – rzeźbiona galeria kompozytorów.”
Janina Kochanowska: Pałacyk Jerzego Chrystian Velthusen – Siedziba Zespołu Szkół Muzycznych w Szczecinie. Szczecin: Fundacja Balet i ZSM, 1994. ss 3 – 6
Szkolnictwo Muzyczne w powojennym Szczecinie
Starania o szkoły muzyczne w Szczecinie rozpoczęły się już w 1945 roku i prowadzili je równocześnie, choć osobno, Halina Nowacka-Durnasiowa i dr Wacław Piotrowski. Halina Durnasiowa otworzyła swą prywatną Niższą i Średnią Szkołę Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w lutym 1946, zaś Wacław Piotrowski Szkołę Muzyczną im. Chopina w Spółdzielni Pracy Nauczycieli Muzyki i Śpiewu otworzył w marcu 1946. Te szkoły upaństwowiono w 1950 roku, tworząc na ich bazie Państwową Szkołę Muzyczną, która obecnie nosi imię Tadeusza Szeligowskiego i Państwową Średnią Szkołę Muzyczną, która obecnie wchodzi w skład Zespołu Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego.
Halina Nowacka-Durnaś (1909-2005)
Urodziła się 31 października 1909 roku w Poznaniu znajdującym się wówczas pod zaborem pruskim. Lata dzieciństwa spędziła w Zakrzewie pod Gnieznem. Ojcem Pani Haliny był Ludwik Nowacki, a matką - Bronisława, z domu Czyżewska. W 1918 r. rodzina przeprowadziła się do Poznania, gdzie pobierała prywatne lekcje gry na fortepianie. Poprawa warunków życiowych zmuszała państwa Nowackich do kolejnych przeprowadzek - do Gdańska, Janowca Wielkopolskiego, następnie w 1922 r. do Bydgoszczy. Halinka pobierała lekcje fortepianu ucząc się prywatnie w Nakle. W 1927 r. Halina wstąpiła do Bydgoskiego Konserwatorium. W roku 1936 rodzina Nowackich przeniosła się do Poznania. W tym czasie Halina dokonywała licznych nagrań dla Bydgoskiego, Toruńskiego i Poznańskiego Radia. W marcu 1940 r. Rodzina Nowackich została wysiedlona do Janowca nad Wisłą. W czerwcu 1942 r. Halina wyszła za mąż Za swojego pierwszego ucznia Stanisława Durnasia - lekarza weterynarii. W czerwcu 1944 r. mąż Haliny został rozstrzelany w Zwoleniu w grupie czterdziestu więźniów skazanych za udział w Ruchu Oporu AK. Halina wraz z synem Markiem i rodzicami przeniosła się do Karczmisk. Jeszcze przed wrześniem 1944 r. wyjechała do Lublina i podjęła pracę nauczycielki fortepianu w Państwowym Instytucie Muzycznym im. S. Moniuszki. Po niespełna roku podjęła decyzję o wyjeździe do Szczecina.
Halina Nowacka-Durnaś przybyła do Szczecina 19 sierpnia 1945 r. z myślą zorganizowania tutaj szkoły muzycznej oraz Oddziału Biura Koncertowego. Początkowo rozpoczęła pracę jako nauczycielka śpiewu i muzyki w Państwowym Gimnazjum i Liceum Janiny Szczerskiej znajdującym się przy al. Piastów 72.
Inspirowana przez lubelskie środowisko muzyczne otworzyła 1 lutego 1946 roku za zezwoleniem Ministerstwa Kultury i Sztuki prywatną Niższą i Średnią Szkołę Muzyczną, której została dyrektorką. Wszelkie działania Haliny Nowackiej-Durnaś w kierowanej przez siebie placówce zmierzały do pobudzenia i rozwoju kultury muzycznej w powojennym Szczecinie. Ta heroiczna praca w poszukiwaniu lokali, instrumentów, literatury muzycznej wymagała wielkiej energii oraz zmysłu organizacyjnego. Dzięki jej staraniom jako kierownika Okręgowego Biura Koncertowego odbyło się szereg koncertów, których zadaniem była popularyzacja muzyki wśród mieszkańców miasta. W uznaniu zasług dla rozwoju kultury muzycznej i za osiągnięcia na polu pedagogicznym przyznany został Krzyż Kawalerski, została też Wyróżniona honorowym tytułem Zasłużonego Nauczyciela Rzeczpospolitej Polskiej (1991 r).
Prof. Halina Durnaś była postrzegana przez swoich uczniów nie tylko jako doskonały pedagog, ale również jako przyjaciel, któremu można zaufać. Świadczą o tym dobitnie słowa jednej z jej uczennic: “Pani Profesor oddziaływała na nas poprzez swoją osobowość, niezaprzeczalne umiejętności w zakresie gry na fortepianie i wewnętrzny spokój, który nam potrafiła przekazać. Myślę, że czuwała nad nami, czyniąc to jednak w bardzo dyskretny sposób, pełen taktu i wyczucia charakteru każdego ucznia, traktując nas zawsze bardzo indywidualnie uzyskiwała wspaniałe efekty nie tylko w nauczaniu, ale także na polu wychowawczym.”
Piotr Woźniak w podsumowaniu swej pracy magisterskiej na temat działalności pedagogicznej prof. Haliny Nowackiej-Durnaś pisze: “Ofiarna pionierska praca Haliny Nowackiej-Durnasiowej stworzyła zrąb, podstawy szkolnictwa muzycznego dając podwaliny pod dalszy rozwój szkolnictwa muzycznego. Z doświadczeń długoletniej pracy H.Nowackiej-Durnasiowej czerpać dziś mogą nauczyciele związani ze szkolnictwem muzycznym w Szczecinie.”
Wacław Piotrowski (1876-1958)
Urodził się 19 sierpnia 1876 roku w Gołańczy w pow. Wągrowiec w województwie poznańskim, w rodzinie lekarza Romualda Piotrowskiego i Kazimiery z Graffów. Miał dwóch braci. Bogdan przed 1939 był prokurentem w fabryce sody w Montwach - Inowrocław, w której zatrudniony był także po wojnie. Adam był inżynierem i po 1945 pracował w Szkole Inżynierskiej w Bydgoszczy. Wacław Piotrowski wykształcenie zdobywał w czasie, gdy nie było państwa polskiego. Gimnazjum kończył w Gnieźnie, studia muzyczne oraz uniwersyteckie w Lipsku i Berlinie. Pracę zawodową rozpoczął w Szczecinie, gdzie w latach 1905-1907 w Konserwatorium im. Hugo Riemanna uczył gry na skrzypcach i teorii muzyki. Później był Berlin, gdzie w 1921 się doktoryzował, Królewiec i wreszcie Poznań. Tam przez niemal 20 lat, do wybuchu drugiej wojny wykładal w Konserwatorium i na Uniwersytecie. W czasie okupacji nauczał w konspiracji.
W 1945 wyruszył na Pomorze Zachodnie, towarzysząc ekipie Wojewody Leonarda Borkowicza. Tu od 1945 do 1951 był m.in. przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji dla Przydziału Poniemieckich Instrumentów Muzycznych, od 1947 był dyrektorem artystycznym w Związku Kół Śpiewaczych i Zespołów Instrumentalnych Pomorza Zachodniego, a także brał udział w pracach Robotniczego Towarzystwa Muzycznego, organizującego i prowadzącego orkiestrę symfoniczną, przekształconą następnie w Państwową Filharmonię. To Wacław Piotrowski w 1948 roku, obok m.in. Stefana Gościniaka i Tadeusza Szlęzaka, pomagał publiczności Szczecina wejść w zaczarowany świat muzyki, przy pomocy krótkich prelekcji i komentarzy poprzedzających koncerty szkolne, popularne i symfoniczne orkiestry RTM. Przez dwie kadencje był także radnym Miejskiej Rady Narodowej. A przede wszystkim od 1946 do 1953 był dyrektorem, a w następnych latach, aż do śmierci, nauczycielem gry na skrzypcach i teorii w Średniej Szkole Muzycznej. Gdy umierał 6 października 1958 roku miał skończone 82 lata.
Trzy miesiące wcześniej, Antoni Huebner, ówczesny dyrektor Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej, następca i przełożony Piotrowskiego, przygotowując nowy rok szkolny, w piśmie do Centralnego Zarządu Szkół Artystycznych pisał o Piotrowskim: wykluczam na razie przeniesienie go w stan spoczynku ze względu na jego zasługi, jako wieloletniego, pełnokwalifikowanego nauczyciela, doktora muzykologii, o wybitnie prawej postawie pedagogicznej, bardzo obowiązkowego i punktualnego. Pod tym względem stanowi wzór dla wszystkich nauczycieli i uczniów...
Historia Zespołu Szkół Muzycznych w Szczecinie
Korzenie Zespołu Szkół Muzycznych sięgają roku 1946, kiedy to przybyła do Szczecina Halina Nowacka-Durnaś - absolwentka Miejskiego Konserwatorium Muzycznego w Bydgoszczy, postanowiła założyć pierwszą prywatną szkołę muzyczną na terenie powojennego Szczecina.Halina Durnaś przyjechała do Szczecina w 1945 r. Była pianistką, ale uczyła także śpiewu i muzyki w Państwowym Gimnazjum i Liceum. Udzielała również Prywatnych lekcji gry na fortepianie. Właśnie za sprawą zdolnych uczniów, którzy garnęli się do grania i muzykowania Halina Durnaś postanowiła utworzyć szkołę muzyczną.
1 lutego rozpoczęła swoją działalność Niższa i Średnia Szkoła Muzyczna im. Karola Szymanowskiego. Na samym początku swej działalności szkoła mieściła się w prywatnym mieszkaniu założycielki, a zarazem pierwszej dyrektorki placówki, przy Alei Piastów 72, a następnie została przeniesiona do większych pomieszczeń przy ul. Armii Czerwonej 1 (dziś: Monte Cassino). Grono pedagogiczne Niższej i Średniej Szkoły Muzycznej liczyło początkowo 9 osób. Po wakacjach nowo przyjęci uczniowie podjęli naukę w klasach fortepianu, skrzypiec, akordeonu, śpiewu solowego. Grono pedagogiczne powiększyło się; stanowili je: Halina Nowacka-Durnasiowa (dyrektor, fortepian), Irena Hochlówna (akordeon), Tadeusz Mahl (fortepian), Jan Maliszewski (śpiew solowy), Jadwiga Matuszkiewicz (fortepian), Leokadia Pawłowicz (fortepian), Mieczysław Pilikowski (skrzypce), Stanisław Rejmański (teoria), Barbara Stawnicka (fortepian), Małgorzata Synowiec (fortepian), Klara Waldmanowa (fortepian), Jadwiga Wirska (balet, rytmika), Gustaw Wolff (fortepian).
Kandydatów do szkoły muzycznej było tak dużo, że już 2 marca 1946 roku powstała druga Średnia Szkoła Muzyczna założona przez Wacława Piotrowskiego. Mieściła się ona przy ul. Polonii Zagranicznej 16. (dziś: gen. Ludomira Rayskiego). W pierwszym roku działalności podjęło w niej naukę 36 uczniów w klasie fortepianu i skrzypiec. Grono pedagogiczne stanowili: Wacław Piotrowski (dyrektor, skrzypce), Czesława Piotrowska (fortepian), Jadwiga Sawała (fortepian), Magdalena Smeja (fortepian, solfeż). Obie szkoły muzyczne spełniały rolę ośrodka upowszechniania muzyki i kształcenia kadr. Pierwszy popis uczniów Średniej i Niższej Szkoły Muzycznej miał miejsce 1 grudnia 1946 r.
W roku szkolnym 1948/49 Szkoła Muzyczna liczyła już 252 uczniów i 20 pedagogów, wśród których znalazł się niedawny uczeń szkoły oraz pierwszy jej absolwent - Roman Kraszewski (na zdjęciu pierwszy z lewej, obok Kraszewskiego - Iwo Dudarenko również pierwszy absolwent szkoły). Prowadzone są klasy fortepianu, skrzypiec, wiolonczeli, śpiewu solowego, akordeonu, a z przedmiotów teoretycznych - nauka o muzyce, harmonia, instrumentoznawstwo, formy muzyczne, historia muzyki i rytmika.
Od chwili swego powstania Niższa i Średnia Szkoła Muzyczna im.Karola Szymanowskiego prowadzona była przez prof. Halinę Durnasiową. Niższa szkoła była pięcioklasowa, średnia - sześcioklasowa. Po ukończeniu szkoły uczeń otrzymywał dyplom, który uprawniał go do wstępu na wyższą uczelnię muzyczną, będącą czymś w rodzaju dzisiejszej Akademii Muzycznej. Uzyskanie takiego dyplomu dawało także prawo nauczania w niższej szkole muzycznej.
Ze względu na stały wzrost garnących się do muzykowania uczniów, w 1950 roku zapadła decyzja o rozdzieleniu szkoły i utworzeniu Państwowej Podstawowej Szkoły Muzycznej, której kierownikiem została Halina Durnaś oraz Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej z dyrektorem Wacławem Piotrowskim. Pierwsza ze szkół mieściła się przy dzisiejszej ulicy Monte Cassino, natomiast druga przy ulicy Kaszubskiej (nieistniejący już gmach Teatru Pleciuga).
Działalność pierwszych nauczycieli nie skupiała się tylko i wyłącznie na zajęciach z uczniami. Organizowano lekcje otwarte, odczyty, prelekcje, seminaria, wykłady z zakresu dydaktyki i historii muzyki, jak również liczne koncerty uczniowskie oraz popisy, a uczniowie szkoły brali udział w koncertach nie tylko na terenie szkoły, ale także poza nią. Wszystko to dla krzewienia kultury muzycznej w środowisku Szczecina.
W roku 1953 dyrektorem Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej został Antoni Huebner, który swoimi staraniami doprowadził do pozyskania i odbudowy klasycystycznego pałacu Velthusena przy ulicy Staromłyńskiej 13, gdzie przeniesiono szkołę 1 września 1961 roku i gdzie mieści się ona do dnia dzisiejszego. W związku z poprawą warunków pracy rozszerzono wydział instrumentalny o sekcje instrumentów dętych drewnianych, instrumentów smyczkowych i perkusyjnych. Powołano również wydział wychowania muzycznego, który istniał do 1976 r.
Obydwie szkoły zostały niebawem upaństwowione , co miało zapewnić stałe podstawy materialnego funkcjonowania placówek. Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna została później przemianowana na Państwową szkołę Muzyczną II stopnia. 23 lutego 1965 roku przyjęła imię Feliksa Nowowiejskiego.
Po przejściu na emeryturę dyrektora Antoniego Huebnera obowiązki dyrektora pełnił przez 3 miesiące Marian Przybylski, a od 1 grudnia 1967 roku sprawował je Marian Zarzycki.
W roku 1980 powołano w Szczecinie Liceum Muzyczne. Jego siedziba mieściła się początkowo w LO nr I. W lipcu 1981 roku zostało ono przeniesione do do LO nr IX przy Placu Mariackim, gdzie odbywały się lekcje z przedmiotów ogólnokształcących, natomiast naukę gry na instrumentach prowadzono w budynku przy ulicy Staromłyńskiej. Państwowe Liceum Muzyczne powstało jako uzupełnienie państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia, dotychczas bowiem kształcenie ogólne uczniowie realizowali w innych szkołach średnich.
Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna i Państwowe Liceum Muzyczne utworzyły 1 lipca 1988 roku Zespół Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego.
Od 1 sierpnia 1991 roku dyrektorem placówki został Zbigniew Goch - absolwent szczecińskiej filii Akademii Muzycznej w Poznaniu. W przeciągu 2 lat po objęciu funkcji dyrektora doprowadził on do przeniesienia Liceum Muzycznego do siedziby szkoły przy ulicy Staromłyńskiej. W tym czasie powołano także nowe kierunki kształcenia, między innymi jedna z niewielu w Polsce klasę organów oraz klasę saksofonu.
W roku 1994 obowiązki dyrektora przejął wieloletni nauczyciel szkoły muzycznej I stopnia, wiolonczelista - Stanisław Sadłowski.
W dniu 1 września rozpoczęła swa działalność, powołana decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Ogólnokształcąca szkoła Muzyczna II stopnia, w której realizowany jest sześcioletni cykl kształcenia w zakresie gimnazjalnym i licealnym. 8 marca 2004 roku zakończyli zajęcia dydaktyczne ostatni absolwenci Państwowego Liceum Muzycznego, które zostało zlikwidowane w związku z wprowadzeniem nowych rozwiązań systemu edukacji po reformie oświaty.
Od września 2004 roku dyrektorem Zespołu Szkół Muzycznych była Danuta Rodziewicz, a od września 2010 roku dyrektorem jest dr Piotr Piechocki.
Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że wielu absolwentów szkoły jest obecnie muzykami Orkiestry Filharmonii Szczecińskiej. Po ukończeniu szkoły kształcili się w akademiach muzycznych całej Polski, a następnie powrócili do Szczecina, aby podjąć pracę. Należą do nich skrzypkowie: Jan Waraczewski (koncertmistrz), Łukasz Górewicz, Małgorzata Kazimierczak, Małgorzata Borowiecka, Grażyna Karpowicz, Aleksandra Górska, Patrycja Justyńska; altowioliści: Zbigniew Banasiak, Izabella Joniec, Kamila Walińska; wiolonczeliści: Katarzyna Saturna (koncertmistrz), Dorota Cieśla, Małgorzata Mozdrzeń-Siemak, Beata Sawrymowicz; kontrabasiści: Andrzej Frączek, Grzegorz Kmita, Robert Możejewski, Czesław Lewicki, Jan Gottschling; flecistka Anna Wojnowicz-Drężęk; klarnecista Krzysztof Baturo; trębacze: Sławomir Kuszwara, Bogdan Rymaszewski; tubista Tomasz Zienkowicz, pianistka Bogumiła Lagun-Kuźmińska.
Informacje zebrali i opracowali: Piotr Piechocki, Kalina Wierszycka-Fijałek, Aleksandra Hadam, Anna Godlewska, Waldemar Cieślok. - Szczecin 6 grudnia 2009.