Aktualności  |   Kalendarium  |   Galeria  |   Kontakt  |   Ważne adresy  |   Logotyp ZPSM
Dyrekcja  |   Sekcje  |   Nauczyciele  |   Uczniowie  |   Rodzice  |   Rekrutacja

Nowe w galerii ZSM

  • Klasyczny Finał w Muzyku
  • West side story
  • Krasnoludki w Muzyku
  • Warsztaty fletowe z udziałem Małgorzaty Hlawsy
  • Finał Olimpiady Artystycznej w Warszawie
  • Warsztaty teatralna z Iwoną Faj
  • Z bajkową wizytą w Zespole Szkół Specjalnych
  • Spotkanie z Sybirakiem
  • V Zachodniopomorski Konkurs Pianistyczny
  • Dzień otwartych drzwi
  • Szekspir Pomylony
  • Warsztaty pianistyczne z dr. Wojciechem Kubicą
  • Szkolny Konkurs Zespołów Kameralnych
  • Otwarcie Nowej Sali Koncertowej ZSM

Feliks Nowowiejski (1877-1946)

Feliks Nowowiejski

ur. 7 II 1877 w Wartemborku (Barczewo), zm. 20 I 1946 w Poznaniu, pol. kompozytor, dyrygent, organista i pedagog. Studia muz. i muzykol. odbywał w Berlinie, Ratyzbonie i Pradze. 1902–05 występował jako dyrygent w Europie, Azji i Afryce. 1905–09 działał jako pedagog w Berlinie. 1909–14 był dyr. Towarzystwa Muz. w Krakowie, 1919–26 prof. konserw. w Poznaniu, 1931–32 dyrygentem tamtejszej orkiestry symf., później poświęcił się wyłącznie działalności kompozyt. – Dzieła N., a zwłaszcza jego oratoria, zyskały świat. rozgłos i były wykonywane na wielu estradach Europy i Ameryki. Należą do nich: Quo Vadis (wg H. Sienkiewicza, 1903), Powrót syna marnotrawnego (1901) i Znalezienie Św. Krzyża (1905). Za swą twórczość N. uzyskał szereg nagród krajowych i zagranicznych: Akad. Berlińskiej, im. G. Meyerbeera w Rzymie, im. L. van Beethovena w Bonn, w 1935 państw. nagrodę muz. i in. Obok twórczości oratoryjnej uprawiał niemal wszystkie formy muzyki instr. i wok. – napisał 5 symfonii (1903–40), poematy symf. Beatrice (1903), Nina (1904), Ellenai (1915); liczne uwertury, m.in. Swaty polskie (1903); koncerty: fort. (1941) i wioloncz. (1938); szereg utworów kamer., fort. i org., m.in. 9 symfonii na org. (wyróżnione przez The Organ Music Society w Londynie, 1931). Dużą część jego obfitej twórczości wok. stanowią utwory rel. – msze, offertoria, pieśni. Z 9 oper N. największą popularność zyskała Legenda Bałtyku (Poznań 1924). Nadto napisał wiele cyklów pieśni chór. i solowych oraz poemat na sopran i ork. Róże dla Safo do słów M. Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (1935–39). N. jest twórcą hymnu do słów M. Konopnickiej Nie rzucim ziemi skąd nasz ród (Rota). Lit.: F.N. 1877–1946. Zarys biograficzny, Olsztyn 1968, 21977; F.M. Nowowiejski, K. Nowowiejski Dookoła kompozytora. Wspomienia o ojcu, Poznań 1968; N.F. W setną rocznicę urodzin, Olsztyn 1978 (praca zbiorowa).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

copyright © 2011-2018 Zespół Państwowych Szkół Muzycznych w Szczecinie